Suntan

Ο ελληνικός κινηματογράφος πολύ συχνά εμπνέεται από το καλοκαίρι. Μια εποχή, τρελή, αναζωογονητική, αλλά και επικίνδυνη. Σπάνια βλέπουμε (ίσως και ποτέ) το καλοκαίρι ως έναν παράγοντα που επηρεάζει τα πρόσωπα και πυροδοτεί συγκεκριμένες αντιδράσεις. Κι εδώ, σ' ένα φιλμ γεμάτο δημιουργικές αντιθέσεις, το καλοκαίρι ενός δημοφιλούς τουριστικού προορισμού παίζει ακριβώς αυτόν τον ρόλο.

Υπόθεση

Ο Κωστής (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι ένας εσωστρεφής και μοναχικός σαραντάρης, που έχει μόλις αναλάβει τη θέση του γιατρού στην Αντίπαρο. Τους χειμερινούς μήνες το αραιοκατοικημένο νησί δεν προσφέρει παρά μουντάδα και ανία. Με την έλευση του καλοκαιριού, ωστόσο, ο τόπος βουλιάζει από τους τουρίστες και όταν μια παρέα ξέφρενων νεαρών θα του χτυπήσει την πόρτα του ιατρείου, η ρουτίνα του θα διακοπεί απότομα. Σύντομα θα αναπτύξει έντονα αισθήματα για μια από τις κοπέλες (Έλλη Τρίγκου), καταλήγοντας σταδιακά στην εμμονή.

Κριτική

Η ταινία είναι σκηνοθετικά άρτια και η φωτογραφία πανέμορφη. Διαθέτει ένα καλογραμμένο και πολύ ενδιαφέρον σενάριο, που συνδυάζει με υπέροχο τρόπο το χιούμορ και προς το τέλος την αγωνία. Οι δε ερμηνείες των ηθοποιών ανεβάζουν την όλη εμπειρία. Ο Παπαδημητρίου είναι σαφώς το κέντρο όλων, αποδεικνύοντας πως είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς των ημερών μας. Επιπλέον, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της ταινίας είναι η απεικόνιση της ελληνικής υπαίθρου: η μελαγχολία του χειμώνα, το κουτσομπολιό, η έλλειψη υποδομών.

Ο Παπαδημητρίου δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία, φορώντας διαδοχικά
τις μάσκες της βαρεμάρας, της χαράς και της οργής

Γενικά, το φιλμ δεν παρουσιάζει σοβαρά μειονεκτήματα. Ίσως λίγο μετά τη μέση να κουράζει λίγο, αλλά δεν χάνει τον θεατή, αφού εκεί αρχίζει να ανεβάζει στροφές. Η αλήθεια είναι ότι το γυμνό χρησιμοποιείται κάπως υπερβολικά, αλλά προσθέτει σε θέμα ρεαλισμού. Συνολικά βέβαια, το Suntan είναι ένα δυνατό ερωτικό θρίλερ που δε μασάει τα λόγια του.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: Suntan
• Είδος: κωμωδία, δράμα, θρίλερ
• Σκηνοθεσία: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
• Σενάριο: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Σύλλας Τζουμέρκας
• Πρωταγωνιστές: Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγκου, Dimi Hart. Marcus Collen, Παύλος Ορκόπουλος
• Χώρα/έτος παραγωγής: Ελλάδα/2016
• Διάρκεια: 104 λεπτά

Joint Security Area

Είναι τρομερά ενδιαφέρον για έναν θεατή να αναζητεί τις ρίζες ενός κινηματογραφικού ρεύματος ή τα πρώιμα βήματα ενός αγαπημένου του σκηνοθέτη. Η αναζήτηση αυτή αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον όταν αυτά τα δύο ταυτίζονται. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει με την εν λόγω ταινία: αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα του σπουδαίου Τσαν-γουκ Παρκ και ταυτόχρονα ένα από τα φιλμ που γέννησαν το σύγχρονο κινηματογραφικό κύμα της Νότιας Κορέας.

Υπόθεση

Δύο Βορειοκορεάτες στρατιώτες σκοτώνονται κι ένας τρίτος (Kang-ho Song) τραυματίζεται σε ένα φυλάκιο τους στην αποστρατικοποιημένη ζώνη μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας. Λίγο αργότερα ένας Νοτιοκορεάτης λοχίας (Byung-hun Lee) προσπαθεί να διασχίσει τη γέφυρα, για να επιστρέψει πίσω στην χώρα του. Ανταλλάσσονται πυροβολισμοί και η εκεχειρία φαίνεται πιο εύθραυστη από ποτέ. Έτσι, καταφθάνει για λογαριασμό της Επιτροπής Ουδέτερων Εθνών Εποπτείας, η ταγματάρχις του ελβετικού στρατού, Sophie E. Jean (Yeong-ae Lee), κόρη ενός εκπατρισμένου Κορεάτη και μίας Ελβετίδας, με σκοπό να διεξάγει ειδική έρευνα για το συμβάν.

Κριτική

Η ταινία περιέχει πολλά από τα στοιχεία που έχουν κάνει γνωστό τον Παρκ, με κυριότερα την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία του και το χιούμορ εν μέσω δραματικών καταστάσεων. Το καστ είναι πολύ καλό και πρόκειται για μια ταινία που έφερε στο προσκήνιο τους Byung-hun Lee και Kang-ho Song, δύο από τους σημαντικότερους σταρ του κορεατικού σινεμά. Η φωτογραφία είναι επίσης εξαιρετική και προσθέτει πολλά στην ατμόσφαιρα. Αλλά αυτό που μετράει περισσότερο απ' όλα, είναι η αισιοδοξία και η ελπίδα που βγάζει η ταινία, ενάντια στην τραγικότητα των καταστάσεων και την καχυποψία μεταξύ των στρατιωτικών.

Ο Kang-ho Song δίνει, έστω και με μικρή διαφορά, την καλύτερη
ερμηνεία της ταινίας

Η αλήθεια είναι πάντως, ότι η ταινία ξεκινάει κάπως νωθρά και πρέπει να περάσουν μερικά πολύτιμα λεπτά για να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Εκτός αυτού, η Yeong-ae Lee δεν φαίνεται να έχει μπει στο πετσί του σχετικά απαιτητικού ρόλου της, χωρίς ωστόσο να είναι κακή. Συνολικά, είναι μια θαυμάσια ταινία, που με σοβαρότητα περνάει το ανθρωπιστικό της μήνυμα, χωρίς να γίνεται διδακτική ή κουραστική.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: 공동경비구역 JSA - Gongdong gyeongbi guyeok JSA
• Είδος: μυστηρίου, δράμα, θρίλερ
• Σκηνοθεσία: Chan-wook Park
• Σενάριο: Kim Hyun-seok, Jeong Seong-san, Lee Moo-yeong, Park Chan-wook, βασισμένο στο βιβλίο DMZ του Sang-yeon Park
• Πρωταγωνιστές: Yeong-ae Lee, Byung-hun Lee, Kang-ho Song 
• Χώρα/έτος παραγωγής: Νότια Κορέα/2000
• Διάρκεια: 110 λεπτά

The Republic

Ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος έχει να επιδείξει πολλά σπουδαία επιτεύγματα. Ταυτόχρονα, όμως, διακρίνεται από μία έντονη μονομέρεια, καθώς η πλειονότητα των ταινιών είναι δράματα ή κωμωδίες. Η εν λόγω ταινία, όμως, έρχεται να δώσει μια ανάσα στο εγχώριο σινεμά, καθώς αποτελεί ένα βίαιο neo noir, στα πρότυπα του Hollywood, αλλά με την σοβαρότητα που αποζητά ένας σινεφίλ.

Υπόθεση

Ο Αχιλλέας (Προμηθέας Αλειφερόπουλος) είναι ένας νεαρός που μισθώνεται από τον διαπλεκόμενο μεγαλοδημοσιογράφο Μάριο Σφήκα (Τάκης Σπυριδάκης) να κάνει παράνομες παρακολουθήσεις. Κάποια στιγμή αναλαμβάνει -εν αγνοία του- να φωτογραφήσει μια συνάντηση παραλαβής γυναικών που προορίζονται για τους οίκους ανοχής της Αθήνας, στην οποία εμπλέκονται διεφθαρμένοι αστυνομικοί και ένας πανίσχυρος επιχειρηματίας (Ερρίκος Λίτσης). Παραιτείται αυθημερόν, αλλά τα πράγματα θα πάρουν μια τραγική τροπή και θα φτάσει ένα βήμα πριν τον θάνατο.

Κριτική

Όλα τα στοιχεία της ταινίας αποδεικνύουν ότι υπάρχει πολύ ταλέντο στην εγχώρια αγορά. Το cast, που δεν περιέχει μόνο ηθοποιούς, είναι εξαιρετικό και με δυσκολία μπορεί κανείς να ξεχωρίσει κάποιον. Το σενάριο έχει πολλές ανατροπές και δυνατές στιγμές, ενώ οι χορογραφίες στις σκηνές μάχης είναι απολαυστικές. Ας μην ξεχνάμε και το soundtrack, στο οποίο συμμετέχουν ο Μηνάς Λιάκος και οι Planet of Zeus. Και τέλος, η στιβαρή σκηνοθεσία του Τζέτζα τα ενώνει όλα μαζί, παραδίδοντας στον θεατή ένα σφιχτοδεμένο σύνολο.

Ο πρωταγωνιστής Π. Αλειφερόπουλος συνδυάζει άψογα την ενεργητικότητα
με τη λακωνικότητα και την ηρεμία

Το αίμα ρέει άφθονο και το γυμνό εμφανίζεται συχνά στην οθόνη, αλλά το μόνο σοβαρό μειονέκτημα είναι κάποια εξόφθαλμα σεναριακά κενά. Ωστόσο, δεν ενοχλούν ιδιαίτερα και δεν αλλοιώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Συνολικά, πρόκειται για μια πραγματικά καλοφτιαγμένη ταινία δράσης, με έντονα δραματικά στοιχεία.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: The Republic
• Είδος: δράσης, δράμα
• Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τζέτζας
• Σενάριο: Γιάννης Γεωργίου, Δημήτρης Τζέτζας
• Πρωταγωνιστές: Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Γιάννης Στάνκογλου, Τάκης Σπυριδάκης, Ερρίκος Λίτσης, Αλέξανδρος Λογοθέτης
• Χώρα/έτος παραγωγής: Ελλάδα/2015
• Διάρκεια: 112 λεπτά

Μια Νύχτα στον Κόσμο

Ο Τζιμ Τζάρμους είναι ένας ιδιαίτερα αγαπητός σκηνοθέτης της λεγόμενης ανεξάρτητης αμερικανικής σκηνής. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει, είναι η ικανότητά του να παίρνει φαινομενικά βαρετές ή συνηθισμένες ιδέες και να τις μεταφέρει με έναν άκρως ενδιαφέροντα τρόπο στη μεγάλη οθόνη. Το έχει κάνει αρκετές φορές και η συγκεκριμένη ταινία είναι ίσως το σημαντικότερο παράδειγμα.

Υπόθεση

Πρόκειται για μια ανθολογία, με τις ιστορίες πέντε ταξιτζήδων και των πελατών τους, οι οποίες διαδραματίζονται την ίδια νύχτα σε πέντε πόλεις της Γης. Στο Λος Άντζελες η Κόρκι (Γουινόνα Ράιντερ) πηγαίνει σπίτι της μια κυνηγό ταλέντων για ταινίες (Τζίνα Ρόουλαντς) και στη Νέα Υόρκη ένας Αφροαμερικάνος (Τζιανκάρλο Εσπόσιτο) βοηθά έναν μετανάστη από την Ανατολική Γερμανία (Άρμιν Μύλλερ-Σταλ). Στο Παρίσι ένας Αφρικανός (Ισαάκ ντε Μπανκολέ) πιάνει κουβέντα με μια τυφλή γυναίκα (Μπεατρίς Νταλ), ενώ στη Ρώμη ένας εύθυμος πολυλογάς (Ρομπέρτο Μπενίνι) εξομολογείται σε έναν ιερέα (Πάολο Μπονατσέλι). Στο Ελσίνκι ο Μίκα (Μάτι Πέλονπαα) παίρνει τρεις μεθυσμένους φίλους. Οι ιστορίες κυμαίνονται από το άκρως κωμικό, στο γλυκόπικρο και το δραματικό.

Κριτική

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς, είναι το εξαιρετικό καστ. Ο Τζάρμους έχει επιλέξει προσεκτικά τους ηθοποιούς, καθώς θέλει ουσιαστικά να κάνει μια μελέτη χαρακτήρων. Για τον ίδιο λόγο, έχει αποφασίσει να μην επέμβει τόσο σημαντικά στη ροή της ταινίας και ν' αφήσει τους ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα τους. Ωστόσο, έχει προσθέσει τις δικές του πινελιές, ώστε η ταινία να φέρει την προσωπική του υπογραφή. Το σενάριο είναι καλά προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, γεγονός που προσδίδει αληθοφάνεια και ενδιαφέρον. Η μουσική του Τομ Γουέιτς, συχνού συνεργάτη του Τζάρμους, είναι επίσης ένα από τα θετικά του έργου.

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι, με το γνωστό του στυλ,
μας προσφέρει μια ακόμη ξεκαρδιστική ερμηνεία 

Οι ιστορίες είναι σχετικά άνισες μεταξύ τους και αυτό είναι προφανώς το πιο σημαντικό μειονέκτημα της ταινίας. Ίσως μάλιστα θα ήταν καλύτερο να τοποθετηθούν με μια κάποια σειρά, από την πιο χιουμοριστική στην πιο σοβαρή ή το αντίστροφο και όχι ανακατεμένες. Βέβαια αυτά τα δύο στοιχεία δε μειώνουν το τελικό αποτέλεσμα, που είναι κάτι παραπάνω από μια καλή ταινία.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: Night on Earth
• Είδος: κωμωδία, δράμα
• Σκηνοθεσία: Jim Jarmusch
• Σενάριο: Jim Jarmusch
• Πρωταγωνιστές: Gena Rowlands, Winona Ryder, Armin Mueller-Stahl, Giancarlo Esposito, Rosie Perez, Isaach De Bankolé, Béatrice Dalle, Roberto Benigni, Paolo Bonacelli, Matti Pellonpää, Kari Väänänen, Sakari Kuosmanen, Tomi Salmela
• Χώρα/έτος παραγωγής: ΗΠΑ/1991
• Διάρκεια: 129 λεπτά

Αλονζανφάν

Η Ιταλία διαθέτει μια από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές παραδόσεις. Όλοι μιλάνε για σκηνοθέτες όπως ο Φελίνι ή ο Ντε Σίκα. Ανάμεσα στους μεγάλους του ιταλικού σινεμά, θα έπρεπε να αναφέρονται πιο συχνά και οι αδερφοί Ταβιάνι. Ο Πάολο και ο Βιτόριο, πολυβραβευμένοι και με ιδιαίτερο κύρος, έχουν διαγράψει μια πολύ ενδιαφέρουσα καριέρα εξήντα περίπου ετών. Η εν λόγω ταινία, είναι μια από τις σημαντικότερές τους, αν και γενικά κάπως ξεχασμένη.

Υπόθεση

Ο Φούλβιο Ιμπριάνι (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) είναι ένας μεσήλικας επαναστάτης αριστοκρατικής καταγωγής, στην Ιταλία του 19ου αιώνα. Κουρασμένος και θεωρώντας πλέον ανούσιες τις δραστηριότητες των συντρόφων του, αποφασίζει να παρατήσει την ιδεολογία του και να επιστρέψει στις ανέσεις της πατρικής του έπαυλης. Ωστόσο, οι πρώην συναγωνιστές του δεν θα τον αφήσουν ήσυχο και θα προσπαθήσουν να τον εντάξουν σε μια αποστολή στη Νότιο Ιταλία. Στα γεγονότα που θα ακολουθήσουν, μικρό, αλλά καταλυτικό, ρόλο θα παίξει ο Αλονζανφάν (απ' όπου και έλαβε το όνομά του το έργο), ένας νεαρός αγωνιστής.

Κριτική

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Το καστ είναι θαυμάσιο, με τον Μαστρογιάνι να ξεχωρίζει χάρις σε μια μεγαλειώδη ερμηνεία. Η σκηνοθεσία είναι μεστή, με υπέροχη χρήση των χρωμάτων και της μουσικής του μεγάλου Ένιο Μορικόνε. Το σενάριο κρατάει σε εγρήγορση τον θεατή, καθώς οι εξελίξεις αλλάζουν διαρκώς την ροή της ιστορίας. Το σημαντικότερο, ίσως, στην ταινία αυτή είναι το μήνυμα που προσπαθούν να περάσουν οι αδερφοί Ταβιάνι. Χωρίς να ηθικολογούν, βάζουν τον θεατή σε σκέψεις και διλήμματα, τόσο για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, όσο και για τα διαχρονικά ζητήματα της επανάστασης και της ουτοπίας.

Η τελευταία σκηνή, συνοδευόμενη από την επική μουσική του Μορικόνε,
είναι μια από τις συγκλονιστικότερες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου

Αν θα έπρεπε να αναφέρω ένα μειονέκτημα, αυτό θα ήταν ότι έχει ξεκάθαρα πολιτικό χαρακτήρα (χωρίς να υποστηρίζει εμφανώς κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία) και κάποιοι μπορεί να δυσφορούν με τέτοια θέματα. Σε τελική ανάλυση, ωστόσο, η ταινία είναι απλά αριστουργηματική.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: Allonsanfàn
• Είδος: ιστορική, δράμα
• Σκηνοθεσία: Paolo Taviani, Vittorio Taviani
• Σενάριο: Paolo Taviani, Vittorio Taviani
• Πρωταγωνιστές: Marcello Mastroianni, Lea Massari, Mimsy Farmer
• Χώρα/έτος παραγωγής: Ιταλία/1974
• Διάρκεια: 115 λεπτά

Δίψα

Σε πείσμα των καιρών που θέλει τους βρικόλακες αστραφτερούς και σέξι, ο Τσαν-Γουκ Παρκ μας παρουσιάζει ένα διαφορετικό είδος βαμπίρ. Και μάλιστα ένα βαμπίρ που έχει άμεση σχέση με την Καθολική Εκκλησία. Η κεντρική ιδέα είναι ελκυστική, ο πρωταγωνιστής ταλαντούχος και ο σκηνοθέτης πολυβραβευμένος. Το όλο πακέτο, λοιπόν, μαγνητίζει τον υποψιασμένο θεατή.

Υπόθεση

Ο Σανγκ-χυεόν (Κανγκ-χο Σονγκ) είναι ένας καθολικός παπάς, γνωστός για την βαθιά πίστη του και την ανιδιοτέλεια. Παίρνει μέρος σ' ένα ιατρικό πείραμα, το οποίο έχει σκοπό την ανεύρεση θεραπείας για μια θανατηφόρα ασθένεια. Το πείραμα αποτυγχάνει και ο Σανγκ-χυεόν προσβάλλεται από τον υπό μελέτη ιό. Ως εκ θαύματος αναρρώνει, αλλά το τίμημα είναι να μετατραπεί σε βρικόλακα. Πλέον, έχει να αντιμετωπίσει την θρησκευτική του αμφιβολία και τα ζωώδη ένστικτα.

Κριτική

Αυτό που θα μπορούσε να εξάρει κανείς περισσότερο, είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Ο Σονγκ και η Κιμ, παρότι παίζουν δύο αταίριαστους χαρακτήρες, «δένουν» με έναν μαγικό τρόπο και μας χαρίζουν ένα ζευγάρι που θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Η σκηνοθεσία του Παρκ είναι για μια ακόμα φορά εξαίσια και η φωτογραφία σκοτεινή. Οι ανατριχιαστικές σκηνές εναλλάσσονται με μαύρο χιούμορ και έντονο ερωτισμό, ενώ η ταινία είναι διάστικτη με στιγμές γνήσιας τραγωδίας. Πιστή στην παράδοση του νοτιοκορεάτικου σινεμά, η ταινία δεν έχει ως αυτοσκοπό να σοκάρει ή να τρομάξει τον θεατή, αλλά επικεντρώνεται στην ανθρώπινη φύση.

Η χημεία των δύο πρωταγωνιστών είναι φαινομενική

Δυστυχώς, η Δίψα διαθέτει ένα σημαντικό πρόβλημα. Το πρώτο μισό περίπου, παρότι δεν είναι κακό σε καμία περίπτωση, δε συγκρίνεται με την ένταση και μαεστρία του δεύτερου μισού. Υπάρχει βέβαια μια κλιμάκωση, αλλά τα δύο μέρη είναι αρκετά άνισα. Κατά τ' άλλα, δεν υπάρχει κάποιο πολύ σοβαρό μειονέκτημα και η ταινία αυτή είναι ένα αριστούργημα των ταινιών με βρικόλακες και όχι μόνο.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: 박쥐 - Bakjwi
• Είδος: τρόμου, δράμα
• Σκηνοθεσία: Chan-wook Park
• Σενάριο: Seo-gyeong Jeong, Chan-wook Park
• Πρωταγωνιστές: Kang-ho Song, Ok-bin Kim
• Χώρα/έτος παραγωγής: Νότια Κορέα/2009
• Διάρκεια: 133 λεπτά

Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον Δειλό Ρόμπερτ Φορντ

Μια ταινία με εξαιρετικούς ηθοποιούς, που ασχολείται με έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της αμερικανικής Άγριας Δύσης και διακρίθηκε σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Νομίζω είναι κάτι παραπάνω από καλοί οι λόγοι αυτοί για να δει κανείς την εν λόγω ταινία. Μόνο και μόνο ο τίτλος-σιδηρόδρομος κινεί την περιέργεια.

Υπόθεση

Γύρω στα 1880, ο Τζέσε Τζέιμς (Μπραντ Πιτ) είναι ο πιο γνωστός παράνομος στις ΗΠΑ, καταζητούμενος σε πολλές πολιτείες για ληστείες και φόνους. Ο νεαρός Ρόμπερτ Φορντ (Κέισι Άφλεκ), που αναζητεί το δρόμο του στη ζωή, θαυμάζει όσο κανείς άλλος τον Τζέιμς, θεοποιώντας τον ήδη από την παιδική του ηλικία. Γίνεται μέλος της συμμορίας και προσπαθεί να του γίνει αρεστός. Ωστόσο σιγά-σιγά αντιλαμβάνεται πως το ίνδαλμά του, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι συμμορίτες, τον υποτιμά και τον περιφρονεί.

Κριτική

Καταρχάς η ταινία πραγματεύεται μια τρομερά ενδιαφέρουσα πραγματική ιστορία. Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή, ενώ και το καστ αποτελείται από πολλούς ταλαντούχους ηθοποιούς. Ειδικά ο Κέισι Άφλεκ μας προσφέρει μια πολύ δυνατή ερμηνεία και δικαίως προτάθηκε για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Το δεύτερο μεγάλο θετικό της ταινίας είναι η φωτογραφία του σπουδαίου Ρότζερ Ντίκινς.

Ο Κέισι Άφλεκ δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία

Ενώ υπάρχουν πολλά στοιχεία που θα μπορούσαν να κάνουν την ταινία αριστουργηματική, υπάρχουν μερικά που την υποβαθμίζουν κατά πολύ. Το σενάριο, παρότι δεν μπορεί να θεωρηθεί κακό, είναι πολύ φλύαρο και από αυτό προκύπτει το σημαντικότερο πρόβλημα του έργου. Πρόκειται για μια ταινία 160 λεπτών, στην οποία όμως όλο το ζουμί βρίσκεται στο τελευταίο μισάωρο περίπου. Επομένως υπάρχουν προβλήματα στη ροή και έτσι μειώνεται το ενδιαφέρον του θεατή. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια δίωρη ταινία, όπου θ' αποδιδόταν πολύ καλύτερα το νόημά της. Σε τελική ανάλυση, μιλάμε για μια καλοφτιαγμένη, ιδιαίτερη βιογραφία, που παρά τα προφανή της μειονεκτήματα αξίζει να τη δει κάθε σινεφίλ.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
• Είδος: western, δράμα, βιογραφική
• Σκηνοθεσία: Andrew Dominik
• Σενάριο: Andrew Dominik, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ron Hansen
• Πρωταγωνιστές: Brad Pitt, Casey Affleck, Sam Rockwell, Jeremy Renner
• Χώρα/έτος παραγωγής: ΗΠΑ/2007
• Διάρκεια: 160 λεπτά

Κελί 211

Ο σύγχρονος ισπανικός κινηματογράφος μας έχει χαρίσει πολλές αριστουργηματικές ταινίες και μάλιστα για κάθε λογής γούστα. Έτσι, λοιπόν, ο θεατής γνωρίζει ότι δε θα χάσει την ώρα του, παρακολουθώντας μια τέτοια ταινία. Το καλύτερο, όμως, είναι όταν η ταινία αυτή είναι πολύ ανώτερη του αναμενόμενου, όπως η συγκεκριμένη.

Υπόθεση

Ο Χουάν Ολιβέρ (Αλμπέρτο Άμαν), θέλοντας να κάνει καλή εντύπωση στη νέα του δουλειά ως δεσμοφύλακας, πηγαίνει στη φυλακή μια μέρα νωρίτερα. Καθώς ξεναγείται, ένα ατύχημα τον αφήνει αναίσθητο και οι συνάδελφοί του τον εναποθέτουν σ' ένα αδειανό κελί, μέχρι να έρθει ο γιατρός. Ταυτόχρονα, όμως, ο περιβόητος Μαλαμάδρε (Λουίς Τοσάρ) δίνει το το σήμα για την εξέγερση των φυλακισμένων. Η κατάσταση φεύγει από τα χέρια της διοίκησης και πλέον ο Χουάν πρέπει να προσποιηθεί τον κατάδικο για να γλιτώσει.

Κριτική

Η βασική ιδέα είναι, κατά τη γνώμη μου, πανέξυπνη, χωρίς να είναι εξεζητημένη. Το σενάριο και ιδιαίτερα οι διάλογοι είναι πολύ προσεγμένοι. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη, όπως ακριβώς ταιριάζει σε μια τέτοια ταινία, ενώ και η φωτογραφία προσθέτει πολλά στο κλίμα της. Αυτό βέβαια που ξεχωρίζει στην ταινία είναι οι ερμηνείες. Οι Άμαν και Τοσάρ έχουν μια τρομερή χημεία μεταξύ τους, ενώ είναι εξαιρετικοί και ξεχωριστά. Πολύ καλή είναι και η παρουσία του Κάρλος Μπαρδέμ (μεγαλύτερου αδελφού του Χαβιέ Μπαρδέμ) στο ρόλο του Κολομβιανού εγκληματία.

Μια ταινία με διαρκή ένταση και έξυπνο σενάριο

Ίσως το μόνο μειονέκτημα της ταινίας αυτής είναι η έλλειψη αληθοφάνειας, κάτι που έχουν υπογραμμίσει αρκετοί κριτικοί. Αλλά ότι χάνει απ' αυτή, το κερδίζει σε αδρεναλίνη και αγνή κινηματογραφική τέχνη. Δίχως άλλο, ένα υπέροχο έργο.

Γενικά στοιχεία

• Τίτλος: Celda 211
• Είδος: thriller, δράσης, δράμα
• Σκηνοθεσία: Daniel Monzón
• Σενάριο: Jorge Guerricaechevarría, Daniel Monzón, Francisco Pérez (βιβλίο)
• Πρωταγωνιστές: Luis Tosar, Alberto Ammann, Carlos Bardem
• Χώρα/έτος παραγωγής: Ισπανία/ 2009
• Διάρκεια: 113 λεπτά